Bostoński wieczór, który zmienił moje myślenie o „naturalnym” życiu

Mało komu udaje się zmienić mój sposób myślenia w jeden wieczór. Raiany Romanni-Klein się udało. Boston, listopad 2024 roku, ciemno za oknem, jej mieszkanie, koniec długiego dnia zdjęć. Siedziałem tam z moim synem Alkiem i słuchałem bioetyczki, która mówi o długowieczności jak filozofka i ekonomistka jednocześnie.

Na początek usłyszeliśmy coś, co brzmiało jak życzenie z bajki:

Gdybym miała magiczną różdżkę i mogła usunąć z ludzkiej cywilizacji jedno uprzedzenie, byłoby to przekonanie, że to, co naturalne, jest moralnie lepsze od tego, co nienaturalne.

Raiany zastanawia się, co my, ludzie, powinniśmy zrobić z nowymi biotechnologiami. Jej zdanie jest proste: użyjmy ich, żeby żyć znacznie dłużej i w zdrowiu. Zapytałem ją więc o to, co słyszę zawsze, kiedy mówię, że chcę dożyć 500 lat. Kto za to zapłaci? Odpowiedziała liczbami, z głowy:

Do 2029 roku USA będą wydawać co roku 3 biliony dolarów, połowę budżetu federalnego, na dorosłych w wieku 65 lat i starszych, w ramach Medicare i Social Security. To, jak twierdzę, największy problem ludzkiej cywilizacji… w tym stuleciu.

Nie pytaj, czy stać nas na dłuższe życie. Już dziś płacimy za lata spędzone w chorobie.

Najbardziej zachwycił mnie jej model. Razem z zespołem ekonomistów policzyła, ile byłoby warte spowolnienie starzenia, narząd po narządzie. Dziś każdy może go sprawdzić w jej raporcie Silver Linings. Na pierwszym miejscu jest mózg:

Gdybyśmy spowolnili starzenie się mózgu choćby o jeden rok, dodałoby to gospodarce USA miliardy dolarów, a w dłuższej perspektywie biliony dolarów.

I pamiętaj: to wyliczenia tylko dla jednego kraju. Dla całego świata każda liczba byłaby wielokrotnie większa. Alek zapytał ją jeszcze o to, czym martwią się jego znajomi: czy przy dłuższym życiu nie zrobi się nas za dużo? Raiany widzi to odwrotnie. Dziś brakuje ludzi, którzy mogą pracować. W Japonii, gdzie spędziliśmy miesiąc, do 2050 roku ponad połowa mieszkańców nie będzie pracować. Potem przyszła pora na moje wyzwanie. Powiedziałem jej, że każda medycyna, którą tworzymy, i tak stoi na biologii, którą dała nam natura. Jej odpowiedź noszę w sobie do dziś:

Moim zdaniem albo wszystko jest naturalne, albo nic. Więc wszystko, co potrafi stworzyć ludzki mózg, jest naturalne, tak twierdzę. … Jeśli potrafimy coś wymyślić, potrafimy to urzeczywistnić.

Myślę dokładnie tak samo. Penicylina wzięła się z pleśni. Narzędzia terapii genowej wymyśliły wirusy, dawno przed nami. Nauka podgląda naturę i ją naśladuje, żeby żyło nam się lepiej. Jeśli w ten sposób możemy leczyć ludzi i dać im wiele dodatkowych lat, to według mnie po prostu musimy to zrobić.

Pod koniec Raiany powiedziała coś bardzo osobistego. Ma 30 lat i marzy o rodzinie, o byciu żoną i mamą. Przy jej dzisiejszej drodze zawodowej nie da się jednak mieć wszystkiego naraz. A potem spojrzała szerzej, na całą ludzkość:

Myślę, że ludzki potencjał mógłby zostać uwolniony jak nigdy dotąd, gdybyśmy dożywali 200 lat. Myślę, że moglibyśmy dokonać niesamowitych odkryć. No bo wyobrażasz sobie, gdyby ktoś taki jak Einstein mógł żyć jeszcze 100 lat?

Rozumiem ją lepiej, niż myśli. Ja też chciałbym kiedyś mieć bliźniaki, młodsze rodzeństwo dla Alka i Ryana. Jedno życie to po prostu za mało. Chcemy kochać, tworzyć, budować i jeszcze zdążyć się tym wszystkim nacieszyć.

A ty? Gdyby nauka mogła ci dać sto dodatkowych lat w zdrowiu, wziąłbyś je? Napisz mi tylko: tak albo nie.

Odpowiedzi na ten temat

Terapia genowa dla długowieczności: czy zrobiłbyś to? →

Długowieczność kobiet: dlaczego jajniki starzeją się najszybciej i dlaczego wszystko zaczyna się przed narodzinami →

Częściowe przeprogramowanie: jak cofnąć zegar naszych komórek →

Całą historię tego wieczoru, ze zdjęciami i wszystkimi głosami, przeczytasz na Live Beyond Hub:

Cały artykuł w Live Beyond Hub

Albo wszystko jest naturalne, albo nic: co Raiany Romanni-Klein powiedziała mnie i mojemu synowi

10 min czytania · 7 zdjęć · 4× dłuższy niż ta strona

Przeczytaj całą historię →